Transfer zgromadzonych oszczędności pomiędzy rachunkami bankowymi prowadzonymi na rzecz tej samej osoby fizycznej nie rodzi obowiązku podatkowego. Taka operacja finansowa nie stanowi nowego przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie jest również darowizną podlegającą podatkowi od spadków i darowizn.
Przesunięcie kapitału z jednego banku do drugiego – na przykład w celu założenia wyżej oprocentowanej lokaty, skorzystania z oferty promocyjnej rachunku oszczędnościowego lub sfinalizowania zakupu nieruchomości – zmienia jedynie miejsce przechowywania aktywów bez wywoływania przyrostu majątku. Inaczej wygląda stan prawny w przypadku zleceń kierowanych na rachunki osób trzecich, w tym członków rodziny czy partnerów, gdzie w zależności od podstawy czynności transfer może zostać zakwalifikowany jako darowizna, pożyczka lub zapłata za towar, pociągając za sobą określone skutki fiskalne.
Brak daniny od samego transferu nie zwalnia jednak instytucji finansowych z obowiązku monitorowania przepływów pieniężnych. Banki, działając na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, mają obowiązek stosować środki bezpieczeństwa finansowego i analizować operacje klientów pod kątem ryzyka.
Zwiększone zainteresowanie analityków może wywołać nagły wpływ wysokiej sumy na konto o dotychczas niskiej aktywności, nietypowa seria transakcji czy przelewy angażujące wiele podmiotów. W takich okolicznościach instytucja ma prawo zwrócić się do właściciela rachunku z wnioskiem o przedstawienie dokumentacji potwierdzającej legalne źródło pochodzenia kapitału.
Weryfikacja źródła pochodzenia kapitału i uprawnienia organów skarbowych
W odpowiedzi na pytania banku w ramach procedur AML klient może posłużyć się aktem notarialnym zakupu lub sprzedaży nieruchomości, umową zbycia mienia ruchomego, dokumentami poświadczającymi dziedziczenie, potwierdzeniem wypłaty depozytów z innego banku czy historią rachunku dokumentującą wieloletnie odkładanie zarobków. Zapytanie ze strony personelu bankowego ma charakter prewencyjny i nie jest tożsame z wszczęciem kontroli skarbowej ani postawieniem zarzutów karnych. Zignorowanie wezwania do złożenia wyjaśnień może jednak skutkować odmową realizacji transakcji, wstrzymaniem obsługi konta bądź przekazaniem zawiadomienia o podejrzanej operacji do Generalnego Inspektora Informacji Finansowej.
Urząd skarbowy nie ingeruje w samo przemieszczanie środków między własnymi rachunkami podatnika, a przepisy nie przewidują obowiązku zgłaszania takich dyspozycji organom podatkowym. Zainteresowanie fiskusa może pojawić się dopiero na etapie weryfikacji pokrycia wydatków w legalnych i wcześniej wykazanych źródłach przychodu. Z tego względu istotne pozostaje przechowywanie dokumentów potwierdzających historyczne źródła dochodów, gdyż samo potwierdzenie przelewu bankowego dowodzi jedynie faktu przesłania gotówki między rachunkami, nie wyjaśniając pierwotnego sposobu jej uzyskania.