Członkostwo w spółdzielni mieszkaniowej nie gwarantuje automatycznej ulgi w opłatach za lokal, jednak w określonych warunkach może przełożyć się na niższy comiesięczny rachunek.
Podstawowe koszty eksploatacji i utrzymania nieruchomości, w tym administracja, konserwacja, sprzątanie oraz opłaty niezależne od zarządcy, takie jak woda, ścieki, ogrzewanie czy wywóz śmieci, obciążają członków i osoby nieposiadające członkostwa na tych samych zasadach. Wynika to z art. 4 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych, który zobowiązuje właścicieli lokali oraz osoby ze spółdzielczym własnościowym prawem do partycypowania w wydatkach na równych prawach.
Potencjalna różnica w stawkach pojawia się wyłącznie na podstawie art. 5 ust. 2 tej ustawy, który daje zarządowi możliwość zadysponowania nadwyżką z własnej działalności gospodarczej.
Wpływy z działalności gospodarczej i uprawnienia kontrolne mieszkańców
Zgodnie z przepisami spółdzielnia może przeznaczyć pożytki i przychody z własnej działalności gospodarczej, na przykład z wynajmu lokali użytkowych, dzierżawy gruntów czy udostępniania powierzchni reklamowych, na pokrycie wydatków związanych z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w części obciążającej członków.
Jest to uprawnienie, a nie ustawowy obowiązek, dlatego ostateczny wymiar takiego wsparcia zależy od skali majątku komercyjnego danego podmiotu oraz decyzji organów spółdzielni. Z kolei pożytki z nieruchomości wspólnej, regulowane w art. 5 ust. 1, służą ogółowi właścicieli i pomniejszają wydatki proporcjonalnie do udziałów, bez względu na formalną przynależność do organizacji. Członkowie mogą być dodatkowo obciążani kosztami działalności społecznej, oświatowej i kulturalnej, o ile tak zadecyduje walne zgromadzenie.
Mieszkańcy mają prawo weryfikować poprawność naliczeń. Na podstawie art. 4 ust. 64 ustawy spółdzielnia jest zobowiązana przedstawić szczegółową kalkulację wysokości opłat na żądanie zarówno członka, jak i osoby niebędącej członkiem, a każda zmiana stawek może zostać zaskarżona na drodze sądowej.