Odnalezienie archiwalnych dokumentów pracowniczych może umożliwić podwyższenie dotychczas wypłacanej emerytury, jeżeli w pierwotnych wyliczeniach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pominięto część stażu ubezpieczeniowego lub danych o zarobkach.
Szczególne znaczenie mają dokumenty potwierdzające zatrudnienie sprzed 1 stycznia 1999 roku, które służą do ustalenia kapitału początkowego. W sytuacji, gdy wnioskodawca nie przedstawił wcześniej pełnej dokumentacji ze zlikwidowanych bądź dawnych zakładów pracy, kapitał początkowy mógł zostać obliczony na podstawie niekompletnych danych, co przełożyło się na niższy wymiar comiesięcznego świadczenia.
Świadectwo pracy pozwala udowodnić brakujący okres zatrudnienia, jednak samo dostarczenie pisma nie gwarantuje automatycznego wzrostu wypłaty, gdyż organ rentowy weryfikuje najpierw, czy dany czas nie został już wcześniej uwzględniony na koncie ubezpieczonego.
Rola dokumentacji płacowej i procedura składania wniosku do ZUS
Istotny wpływ na ostateczną wysokość emerytury ma nie tylko długość stażu pracy, ale również wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Dokumenty płacowe potwierdzające realne zarobki sprzed lat umożliwiają podniesienie podstawy wymiaru, która w przypadku braku zaświadczeń mogła zostać przyjęta w minimalnym wymiarze.
W przypadku odnalezienia nowych dowodów emeryt ma prawo złożyć wniosek do ZUS o ponowne obliczenie świadczenia. Organ rentowy dokonuje ponownej kalkulacji tylko wtedy, gdy przedstawione dokumenty faktycznie wprowadzają nowe dane do dotychczasowej bazy obliczeniowej, dlatego zachowanie domowych archiwów i porównanie ich z decyzją ZUS jest zalecane przede wszystkim osobom, których wyliczona emerytura odbiega od ich rzeczywistej historii zawodowej.