Procesy demograficzne związane ze starzeniem się społeczeństw na Starym Kontynencie zmuszają poszczególne rządy do systematycznego wydłużania okresu aktywności zawodowej obywateli w celu zachowania stabilności systemów socjalnych.
Aktualnie najwyższe ustawowe progi emerytalne na obszarze europejskim obowiązują w Wielkiej Brytanii oraz Irlandii, gdzie granica wieku została wyznaczona na poziomie 68 lat dla obu płci. Na kolejnych pozycjach w tym zestawieniu plasują się Niemcy, Dania oraz Norwegia, w których próg ten wynosi obecnie 67 lat, z kolei we Francji po wdrożeniu reform z ostatnich lat minimalny wiek przejścia na spoczynek wynosi 64 lata.
Współczesne reformy ubezpieczeń społecznych coraz częściej odchodzą od sztywnych zapisów ustawowych na rzecz elastycznych algorytmów kalkulacyjnych. Dania stała się jednym z pierwszych państw, które zsynchronizowało moment zakończenia kariery zawodowej z prognozowaną średnią długością życia obywateli oraz bieżącą kondycją budżetową kraju.
System ten zakłada automatyczny wzrost progu emerytalnego wraz ze wzrostem wspomnianych wskaźników demograficznych. Prognozy eksperckie oparte na tym modelu wskazują, że w przypadku osób kończących aktywność zawodową w 2060 roku granica wieku emerytalnego może osiągnąć pułap 74 lat.
Kraje o najniższych progach emerytalnych i mechanizmy motywacyjne
Odmienną strategię kształtowania polityki emerytalnej prezentuje Polska oraz część państw Europy Wschodniej i Azji. Na rynku krajowym wiek emerytalny wynosi 60 lat dla kobiet oraz 65 lat dla mężczyzn, co wynika z uwarunkowań politycznych oraz powszechnej akceptacji społecznej dla takiego rozwiązania. Najniższe progi wiekowe na kontynencie europejskim stosowane są w Mołdawii oraz Rosji, gdzie kobiety uzyskują uprawnienia emerytalne w wieku 57 lat, a mężczyźni po osiągnięciu 62 roku życia. W Turcji z kolei system został ujednolicony i pozwala na pobieranie świadczeń po ukończeniu 58 lat.
Poza granicami Europy relatywnie wczesne zakończenie pracy zawodowej umożliwia system w Arabii Saudyjskiej, gwarantujący świadczenia mężczyznom od 60 roku życia, a kobietom od 55 roku życia, co znajduje oparcie w stabilnych przychodach z renty surowcowej kraju. W Chinach wiek emerytalny dla mężczyzn wynosi 60 lat, natomiast w przypadku kobiet kryterium zależy od charakteru zatrudnienia, wynosząc 55 lat dla pracowników sektora urzędniczego lub 50 lat dla osób wykonujących pracę fizyczną.